سال 1343 بود که بهروز (مهدی) چشم به جهان گشود. از کودکی حال و هوای خاصی داشت. انقلاب که به پیروزی رسید، در چشمان مهدی چیزی درخشید. چندی بعد حمله نیروهای بعثی او را به جبهه‌های حق علیه باطل کشاند. نبرد با متجاوزین روحیه مهدی را هر روز مقاوم‌تر می‌کرد. سال 1362 وارد گروه تبلیغات جنگ لشگر 27 محمدرسول‌الله شد، سودائی عجیب در سر داشت، چیزهائی دیده بود که باید برای مردم به تصویر می‌کشید، به همین علت در سال هزار و سیصد و شصت و پنج به جمع گروه روایت فتح پیوست.حضور در حماسه کربلای 5 برای فلاحت‌پور افتخاری باورنکردنی محسوب می‌شد،‌ بعد از اتمام جنگ به ادامه تحصیل روی آورد و در رشته سینما در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد و فعالیت‌های خودش را در حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، روایت فتح، گروه تلویزیونی جهاد، صدا و سیما ادامه داد. اردیبهشت سال هزار و سیصد و هفتاد و یک برای مهدی بوی خوش سفر را به همراه آورد. او برای فیلمبرداری جنایات اسرائیل در لبنان و انعکاس وضعیت آوارگان فلسطینی به لبنان سفر کرد. اردیبهشت ماه ماه بهشتی در آخرین روزهای خود عزیزی را به آسمان فرستاد، و یکبار دیگر امت حزب‌الله فریاد برآوردند:«اللهم تقبل منا هذالقربان» صبح پنج‌شنبه بیست و نهم اردیبهشت سال هزار و سیصد و هفتاد و یک در منطقه بقاع غربی راکتی اسرائیلی بر پیکر خسته مهدی اصابت کرد و جسم و روح او را راهی آسمان نمود.

منبع : بروشور راهیان نور

...ای آنانکه از فردا و فرداها می‌‌آئید بدانید که ما نه برای ترس از جهنم و نه به طمع بهشت به جهاد برنخواستیم برای ما شکست و پیروزی مطرح نیست. هدف ما از جهاد، فقط عمل به تکلیف و حفظ حرمت اسلام از نامحرمان است. ای خفتگان بیدار شوید و خویشتن را دریابید. بدانید که مرگ حق است و روزی همه خواهیم مرد. خوشا به حال آنانکه شهادت را با شهادت انتخاب کردند و جهت رسیدن به کام معشوق سر باختند. باید مرد تا زنده واقعی شد، باید از زندان دنیا به بهشت آخرت کوچ کرد. خوشا به حال آنان که به یک نظر شیفته محبوب شدند و گول این ظواهر مادی، حتی در نوع خویش را نخوردند، و وصال یار را طلبیدند و رفتند و چه زیبا حدیث بودن را به رفتن سرودند. رفتن و عروج از این تن خاکی به لقای یار و فتح آخرین خاکریز عشق و گذر از آخرین مانع وصال که این تن خاکی است. خدایا! تو شاهدی بر شهادت گفتارم، من راوی فاتحان هفت شهر عشق بودم که چگونه مرگ را به بازی گرفتند و دنیا را زیر گام‌های استوارشان، پلِکان رسیدن به معشوق قرار دادند و از همه چیز و همه وابستگی‌ها گذشتند و در آخر از این خاکی که آخرین سنگر تعلقات به دنیا بود نیز همچون پروانه از همان شب عملیات،‌ شب عشق‌بازی، تا به صبح گرد شمع عشق مولا گردیدند و مطلع‌الفجرشان چون پروانه‌ای مستانه تمام وجودشان را سوزاند و به خورشید متصل شدند و با طلوع فجر، عمر ابدی یافتند و به خویشتن واقعی خویش منزلگه ابدی بازگشتند.

منبع : بروشور راهیان نور

شیطان حاکمیت خود را در جهان بر ضعف و ترس انسانها بنا کرده است و این بچه‌ها [رزمنده‌ها] این مطلب را خیلی خوب از امام خویش آموخته‌اند. اگر نترسی و ضعف خویش را با کمال خلیفه اللهی جبران کنی، شیطان شکست خواهد خورد

حاکمیت شیطان در محدوده ضعف و ترس انسانهاست و اگر می‌خواهی از علائق دنیوی خارج شوی نباید بترسی و این چنین بود شناسنامه مردان جبهه که در آن دشتها، جان خود را فدای حقیقت ازلی کردند.

عشق است که حقیقتاً مشکل است و هرجا که عقل در معضلات می‌ماند، کار عشق آغاز می‌شود، و کار هنر نیز بیشتر با عشق است تا عقل.

عشق هدف حیات است و محرک زندگی من است، و زیباتر از عشق چیزی ندیده‌ام، و بالاتر از عشق چیزی نخواسته‌ام، عشق است که روح مرا به تموج وا می‌دارد، قلب مرا به جوش می‌آورد.

برادران! خواهران! عاشق باشید، عشق است که به شما قدرت زندگی کردن می‌دهد، عقل فقط به شما کمک می‌کند که چطور بهتر بخورید و بهتر بخوابید.

شلمچه گرم است، به گرمای کربلا، و لفظ گرم هرگز به گرمای کربلا نیست، شلمچه از گرم هم گرم‌تر است. آفتاب تشنه است، سایه هم تشنه است، و در آن گرما حتی یخ هم تشنه است. سایه‌ای نیست که تن‌ها را پناه دهد، و اگر هم باشد تو خود را به سایه مسپار، چشم‌ها می‌سوزد. پلک‌ها سنگین و روح خوش دارد، که تن را در این گرما واگذارد و خود به عالم خواب بگریزد، عالم خواب گرم نیست و تشنگی را نیز در آنجا راهی نیست.

وقتی زمین تفتیده کویر از شدت تشنگی بیهوش شده بود، و آفتاب بی رحم،‌ تمامی شعاع‌هایش را به کویر دوخته بود، پیکر کویر آرام از درز چشمان بی‌رمقش قامت بلند خورشید را ورانداز کرد و زیر لب آفتاب را نفرین نمود. آری ای آب، وقتی ریشه‌های خشکیده بوته‌های صحرا در انتظار قدومت بی‌حال شدند و کم‌کم از آمدن تو ناامید، آن هنگام که دنیا برایشان تیره و تار بود، (ای آب) نبودی که ببینی که چگونه رخسار اصغر (ع) از فرط تشنگی دگرگون شد، نبودی که ببینی چگونه حسین (ع) را به حلقومی خشکیده آن هم خشکیده تر از روح کویر کشتند.